Een groene oase. Het huis aan de Laan van het Kwekebos van Theo Postma en zijn partner Lya ligt verscholen in een prachtige wilde bloementuin. Sinds 1993 wonen zij hier met plezier.
Theo (68) komt oorspronkelijk uit Slagharen. In Coevorden volgde hij het VWO en daarna was Groningen lange tijd zijn woonplaats. Daar studeerde hij bedrijfseconomie aan de Rijksuniversiteit. Na afronding hiervan bleef hij bij de universiteit. Na zijn promotieonderzoek kreeg hij een vaste baan als docent aangeboden. Totdat in 2008 een herseninfarct dit werk voor hem onmogelijk maakte. Een moeilijke periode, maar met veel steun van zijn vrouw kwam hij er weer bovenop.
(foto: Hilde van der Horst-de Jong)
Emmerhout
We zien Theo regelmatig in de wijk. Wandelend, fietsend, maar ook bij bijeenkomsten van Wijkbelangen. Doordat zijn werk in Groningen stopte, kwam er ruimte om als vrijwilliger in Emmerhout zaken op te pakken. Vanuit zijn economische en bedrijfsmatige achtergrond, maar ook vanuit sociale bewogenheid, draagt hij bij aan diverse thema’s.
Op Eigen Houtje
Dat begon bij het Bewonersbedrijf Op Eigen Houtje. ‘Een mooi concept, met allerlei sociale bedrijfjes’, vertelt Theo. Hij had hier een adviserende rol. Het ging hem aan het hart dat Op Eigen Houtje nooit echt goed van de grond kwam. Hierbij was de slechte staat van het gebouw een belangrijke factor. ‘Heel jammer, want een dergelijk centrum is onmisbaar in Emmerhout.’ Theo zag meer mooie dingen in de wijk gebeuren. Zoals de Burgerbegroting, waarin hij actief meedeed. ‘Burgers kunnen hierin het heft in eigen handen nemen, dat maakt energie los.’
Gemeente Emmen
Ook verder binnen de gemeente is Theo actief, zoals zijn bijdrage aan de WMO-raad. Na zijn werk voor ‘Emmen gezond’ kwam er een lokaal preventieprogramma om gezondheid te verbeteren en eenzaamheid tegen te gaan. ‘Het is belangrijk om er vroeg bij te zijn als je wilt dat mensen gezond ouder worden. En om dit beter te krijgen heb je de inwoners nodig.’
Belang van wijkcentrum
En zo komen we weer terug op het belang van een wijkcentrum. Theo zou graag een loket in zo’n nieuw wijkcentrum openen om met mensen in gesprek te gaan. ‘Dan kun je de signalen opvangen van wat er nodig is in de beweging van zorg naar gezondheid. Hierbij is de sociale functie van een wijkcentrum onmisbaar. Ook vanuit de gedachte van positieve gezondheid, waar breder tegen gezondheid van mensen aan wordt gekeken dan alleen afwezigheid van ziekte. Dit kan ik dan weer meenemen naar de WMO-raad en zo de gemeente adviseren.’ En zoals hij al vaak tegen ambtenaren zei: ‘Zonder een wijkcentrum haal je als gemeente je doelstellingen nooit!’
Wijkbelangen
We krijgen het ook over de rol van Wijkbelangen. ‘Het is een knooppunt van allerlei initiatieven. Bovendien zijn er zoveel wisselingen bij de ambtenaren en bestuurders dat het zeker nodig is dat er een stabiele gesprekspartner is namens de wijk.’ Maar ook, je moet het samen doen. ‘Het gemeenschappelijk belang staan voorop.’ Een mooi voorbeeld vindt Theo het sportplein. ‘Hier komen mensen samen, het geeft verbinding’. De eigen leefomgeving is belangrijk voor het welbevinden. Daarom vindt hij het ook zo goed dat er een boek komt over de geschiedenis van Emmerhout. En op elkaar letten. ‘Naoberschap Plus’ noemt Theo dat. En vergeet ook vooral de jongeren niet. ‘Zet daarop in!’
Wie döt mij wat
Al met al heeft Theo het goed naar de zin. De slogan ‘Wie döt mij wat vandage’, die hij ziet als hij langs het stadion van FC Emmen fietst, houdt hij graag in gedachten.
Wijkberichten Emmerhout 2026 I 3
